Kamienny posąg stoi w parku, pod drzewem topoli kamienne usta ma, kamienną całą twarz. Kamienne serce żyje, miarowym rytmem bije, kamienna dusza twa, kamienne ciało masz. Lecz pośród tych kamieni coś jakby się zieleni, to oczy świecą jasno, kochają, więc nie zgasną. Może ten kamień wielki od dawna jest zaklęty, możliwe, że on kryje, istotę, która żyje. To człowiek jest w uśpieniu w twardym, zimnym kamieniu, gdy miłość go rozbudzi, do życia wnet powróci.