Codziennie mówię sobie nie Nie, nie, nie!!!! Po co, jeśli za chwilę krzyczę TAK! Każdego ranka jestem silna, waleczna A wieczorami poddaję się Staję się niczym Rankiem, gdy otwieram oczy, nienawidzę się Codziennie w tej pętli nienawiści, Która odbiera mi wszystko, wydziera, przywłaszcza sobie mnie Zniszczoną, bez życia, bez nadziei Każdego wieczoru się poddaję Przestaję istnieć, myśleć, być, Piszę do SIEBIE NIE!!! Rano A wieczorem, NIE! Jest tylko wspomnieniem, słabym światłem Światłem? Mrokiem, nie istniejącą mną… Codziennie sama wyrywam z siebie kawałek siebie, Jak samobójca, jak pasożyt zżeram siebie od wewnątrz I nikt! Absolutnie NIKT, nie widzi, nie słyszy, nie chce widzieć A ja… Mam nadzieję, że się ktoś pojawi i wyciągnie rękę Zanim.. Zanim co? … Niszczę… niszczę wszystko co mnie otacza Nie czuję dotyku, zapachu, chwil, słońca, NIE CZUJĘ Bzdura Wszystko to dla mnie nic… wieczorami, nic! Przestaje istnieć!!!!