Przejdź do treści
Czytanie

Patyk do Pineski.

W przybitej do deski znalazłem pocieszenie,
Gdy mi milczeniem na ciszę odpowiadała
Tępym wzrokiem drzazgi w oczy wkładała,
Odpowiadała syczeniem na nieme zapatrzenie.

Na bezczas i zaczas zamieniłem mózgowie,
więc siłą żadną juz realnym bytem
kiedy połączenia pustym rąbię echa zgrzytem,
I to co rozłączone rozwalam na złączone.

Nie bywam trędowaty toteż się nie wypieram,
że nieraz cicho krzyczę słowa mokre
Rozdwajając jaźnie, na przyjaźnie szczodre,
a potem żałując sam w sobie umieram.


Z drzag po okach płyną drzewa.
51 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.