Żołnierz ze stali stworzony jak na skazanie idzie śmiało Zastanawia go stan rzeczy nie boi się zawalczyć o swoje Przechodzi z kadr sceny zapatrzony w innych śmiałków Strzelają na oślep jak nigdy krzycząc coś o wierze Nie widoczny skarb ukryty gdzieś w jego sercu, pęka Pamięć nie daje zapomnieć o miłości tak wolnej i nie zależnej od niczego Uśmiechem bladym wita dzień szary zostawia pamiętniki wszelkiego typu W głowie ma zamęt idzie przed siebie, tak jak wcześniej lecz wie jak i gdzie zapominać