Smutna Góra

... Wyszedłem z domu, wizja smuty utrzymuje metaforyczną chęć, by empatyczną lupą poczuć was, udręczone dusze Wy wszyscy, których dusze wiatr unosi pomóżcie mi wykopać grób, by ciało zmęczone miało gdzie spocząć Ciała które cmentarz gości, przyjmijcie mnie jak swego nie miejcie mi za złe żem odczuwam smaki życia, kości są równe Wszystko teraz co moje należy do was moja każda metafora, elipsa czy pytanie bez odpowiedzi Jednakże nektar serca należy się jej nikt oprócz niej nie ma prawa A gdy cmentarny wiatr zwieje ostatni kwiat z ziemi nade mną to nic nie zrobię bo zajęty będę nawiedzaniem przyjaciół cmentarnych Ach moja miła, cudem zwana zwróć błękit ku mnie bym odczuwał tylko to co zaklęte w nim badam cię bezwzględnie licząc na odkrycie czegoś nowego, a ty niezmienne światło świecące i to jest piękne Karzesz mi jednak odejść jakim grzechem to uczynił? adresatem jestem twych obelg wszelakich czymżem zawinił? na twej szachownicy stoję twym pionkiem jestem czemu wystawiasz mnie przed szereg? Wyszedłem z domu...