W środku lasu, na polanie zając wzywał na zebranie. Przyszły dziki z rodzinami, stare sarny z sarenkami, przyszedł borsuk choć był ślepy z borsukową-jak przylepy, i wiewiórek parę też, przyszedł nawet stary jeż. Przyszli wszyscy na wezwanie, zając zaczął wnet zebranie. Postulaty swoje mieli i od dzików rozpoczęli. Dzikom ciężko w lesie żyć więc na pola idą ryć. Sarnom w lesie też jest mało więc na łąki wybiegają. Borsuk ślepy -bo jest chory nie opuszcza swojej nory borsukowa dba o byt, w norce jadła nie ma zbyt. Nagle stary jeż podchodzi mówiąc ,że to nic nie szkodzi, że natura to dar drogi, -tyś bogaty ja ubogi. Zając słysząc jeża mowę, prawie złapał się za głowę, wnet zrozumiał to przesłanie, przerywając to zebranie, i nakazał żyć w naturze, -w dole będziesz i na górze. Gdy już wszyscy się rozeszli, zając usiadł ,dalej myśli skąd u jeża mądrość taka? -w kolcach tajemnica tkwi? Pójdę ,spytam jak brat brata, może jeż odpowie mi.