Siedzą przy oknie codziennie, i patrzą przez nie niezmiennie. Widzą ulice zamglone, z ich oczu łzy płyną słone. Oni w swym życiu biedę zaznali, dobroci serca oczekiwali. Bieda im w skórę ostro dawała, zapomnieć o sobie nie pozwalała. Patrzą przez okno codziennie, wspomnień ich łzy spływają rzewnie. Marząc by dostrzegł ich ktoś w tym oknie, i wyprowadził nawet gdy zmoknie. poczuć ten wiatr, który powieje, usłyszeć dziecko,które się śmieje. Bo na ulicy wszystko się zmienia, a za tym oknem tylko wspomnienia.