Jak mgła roztopiona tworzą tło Wierzchołki granie, turnie, Spowija wszystko-otula,grozi Przestrzeń tak nieodgadniona Majestatyczne arcydzieło Nadginają linię horyzontu Wytrzymałość i strach w zażyłości z nimi trwają Braku pokory skargi złości -na to nie przyzwalają Trud i piękno- tak pociągające Że nie podołasz tej rozłące Przed oczyma ściany gór jak płaszcz rozpostarte Ryzyko wpisane –jak szczeliny w ścianę Majestat jak nokaut powala Ta utęskniona potrzeba wolności Zmysłów,ciała i ducha