spoglądając w ogień myślami spalam tożsamość nieukrywanych pojęć przypisanych oprawcy mych tchnień w kruszce irracjonalnej chęci skakania po nierównych podestach pogniecione słowa trzymam w kieszeni kiedyś spadnie na nie chwila by wyjąć w tej jednej sekundzie przeszukując je co do ostatniej gdzie świstek papieru niczym paragon spoczywa bezużyteczny dowód rutynowej tułaczki dowód na ścięcie głów abstrakcyjnych przez kata w szarym stroju z powyrywanymi guzikami to jego wina za brak szyku mordercy z klasą handlarza ludźmi panów którzy wyrównują podesty złudzeniami optycznymi