A więc wiedziałeś Byłam zbyt oczywista Tym cholernym błękitem oczu oczarowałeś tak, że okrywam ciało swe całe w bliznach. Nie dostrzegałam, wiesz, gdy pojawiała się kolejna rana .. Powiedz jak śmiesz mówić, że ja zrobiłam nonsensowny dramat? Na tacy ze śniadaniem podałam Ci me serce Wybiegając już spóźniony Zapomniałeś wziąć je w swe ręce Zostawiłeś tylko ślady na śniegu, na skórze, pod skórą i w krwiobiegu. Na nowo musiałam uczyć się snu Pamiętam jak powtarzałeś nie śpiąc od godzin stu, że czasu szkoda tracić kiedy można się bogacić... Więc się bogaciłam w twe pocałunki, odciski palców i mocne trunki A kiedy odchodziłeś próbowałam zapamiętać I każde słowo, każdy gest Twój zakopałam na dnie serca.