Siedziałam z tobą w pokoju. Moje serce pękało, O pomoc wrzeszczało. Nigdy dotąd nie zaznało spokoju. Wtedy patrząc mi w oczy, Wyciągnąłeś pistolet Pod osłoną zasuniętych rolet, Strzeliłeś, a serce przestało łzami się moczyć. Stanęło w bezruchu. Nie wiedziało czy ma się cieszyć, czy dalej pękać. Niepewność zaczęła je nękać. Ulga i rozpacz biły się w mym duchu.