Spojrzała w lustro, ujrzała odbicie Lecz to nie ta sama postać co na zdjęciach W lustrze wykreowana osoba przez przeszłość Świat stał się dla niej teatrem Życie scenarzystą, a oni tekstami jej ról Co dzień nowa scena, nowy akt Zagubiona w labiryncie ról utraciła swoje wnętrze Upadła, poddała się, wiedziała że prawdziwe są tylko jej łzy Nagle usłyszała jakby głos anioła I zrozumiała, że przyszedł czas Czas zmierzyć się z rzeczywistością Czas by być samą scenarzystą swego życia..