Pojawiłeś się znikąd Wieczorem , jak zawsze W garści niosąc księgę wielką Głowę miałeś w chmurach , a nogi w kałuży Zapach niczego oznajmił twe przybycie I myśl , że czas się zatrzymał Choć muzyka wciąż płynie A rzeka się cofa Bo gdy paradoks spotka się z nadzieją To dzieci się rodzą i cuda się dzieją