Kroczył anioł w swej światłości Ku Rozpaczy się pochylił Cały w tej znakomitości W oczy spojrzał i ją zmylił Ale przyszła taka chwila Kiedy prawda wypłynęła Rozpacz oburzona nagle Z łzami w oczach tam stanęła Chociaż Anioł to upadły Skradł to , co jej pozostało Czuł niedosyt? Może niechęć , Rozpacz ... miała zawsze mało