Burzowy

Gdzieś ... tam za górami Samotny chłopiec w grobie śpi Czasem ... kiedy wychodzi Rozgarnia gałęzie martwymi rączkami I nie zna on żalu ani miłości Przyjacielem mu wiatr , czasem zagubione echo I choć jej nie zna , to pragnie bliskości Oddania się Burzy choć na jeden takt Popłynąć poprzez las i przegrać znów z żywiołem, Który nawiedza go co dwa dni ... Spójrz , to pioruny ! Samotny chłopiec już znowu śni ...