A gdy pod drzewem tym jednym przystanie Zmęczony pielgrzym w codziennej udręce I patrząc do góry w koronę drzewa Spokojnie uniesie swe obie ręce I mu pomacha siedząca zjawa Co od stuleci mantrę swą śpiewa Że kiedyś odnajdzie cel swej podróży Co w swych marzeniach z zachwytem opiewa