Babie lato przejrzało się w lustrze jesieni. Objęło je lepkimi ramionami. Gładziło wypukłości owoców, srebrnym haftem zakwitło na parkanach, łącząc ich kolumny zawiłymi splotami, na które chłodny brzask nanizał jak perły krople rosy. Naszyjniki albo trwają w bezruchu, albo tańczą finezyjnie. W końcu rozradowane, ale i poszarpane odpływają nie wiadomo gdzie i po co. Znikają tak nagle, jak się pojawiły. Jeszcze dzień lub dwa i jesień zrzuci ostatnią biżuterię. Zostanie szarość, a w niej łowić będziesz złote włókna, zbyt krótkie, aby ogrzały. Autorka: Anna Wanda Ludwiczak