Wieczorami
Idąc dróg leśnych dywanem
Prostując dłońmi gałęzie
Niczym różdżką smagniesz nad głową
Gwiazdy zapłoną.
Niczym tarczą zasłonisz
Drzewa cię skryją
Pochylą
Konary zielone liśćmi.
Niczym szpadą dźgniesz w samo centrum
Upadniesz
Chcesz powstać?
Lękasz się lęku.