Zaśnieżone grą twoich myśli echo Nozdrza nasycasz kolejną krechą Szukasz siebie upartą rozpaczą A ptaki na parapecie kraczą Śmiejesz się tym pustym głosikiem Hera znów kolorów nośnikiem Zwymiotowane snem cierpienie Ukryte miłości łaknienie Dławisz się moim sercem małym Dotykasz je liźnięciem słabym Nieważne są przecież skutki Lepiej wybrać przygodne trunki Sekund dwadzieścia pięć na bieżni Nie protestujesz wobec rzeźni Wzrok mój obnaża cię ze świata A ty tulisz swojego kata Budzisz ekstazą duszę ściśniętą Burzą dreszczy zawile pomiętą Milczeniem coś miłego mi mówisz Spokojnie wiem że już nie zawrócisz