Co sekundę powstaje lód W mej duszy czuję prawdziwy chłód Na mej twarzy maluje się smutek Nie cieszy się z późnych pobudek Nawet gdy widzę Cię Nie uśmiecham się nie potrafię Boli tak jakby ze mnie skórę zdzierano I radość zabierają mi Nie mam sił już by walczyć o Ciebie Uczucie nie gaśnie Mój strach zaraz zapali, wzrośnie się Co tam mój gniew Wszystko i tak skończy się Łzy jednak zamieniają się w sople lodu A z ust wydobywa się cichy jęk Ale nikt nie może domyślić się Że tak bardzo cierpię Chcę tylko by ten ból na zawsze znikł I wreszcie odmienił mój los