A więc było to tak ja córka bibliotekarki Naoszukiwałam polonistkę mojej mamy wielbicielki Ze dużo czytałam i ze przeczytałam Pana Tadeusza Do tej pory w uszach mi pytanie dźwięczy No to jak było z tym zajazdem po Zosie i to mnie męczy Ja na to zajazdu nie było bo mi tak się zdaje I serce od kłamstwa mi się kraje A wiec przepraszam wieszcza Adama Mickiewicza Za brak kindersztuby i kłamstwo ordynarne W cierpieniu i strachu okropnie nie marne I Panią profesor Elżbietę Kuklę moją polonistkę ukochaną Która się domyśliła i dlatego z wrodzonego dobra i miłości tkaną Uwierzyła choć nic nie mówiła ze czasem chce dziecko a nie morze.