Pros­te zęby wys­ta­wia do świata Bolą po­liczki od śmiania się Się śmiania bolą Nie trze­ba się mar­twić Bo się już ściemnia Ściem­nia się, noc za­pada, ciem­ność opada Nocą można zdjąć uśmiechy Mas­ki fałszu Które up­rzej­mością ośmiela­my się nazywać Pus­te echo obi­ja się o ściany Próżniowo pa­kowa­ne wnętrza W sze­leszczących papierkach O gład­kich fak­tu­rach, z cien­ki­mi wstążkami Świecące oczy Trzęsący­mi dłońmi mus­ka, po­woli dotyka Wstępne rozeznanie Mówi: "Nic tu prze­cież nie ma..."