Oblężenie

byłam pusta jak dzban z którego nadzieja kropelka po kropelce przez lata wyciekła jak twierdza dobrze obwarowana otoczona cynizmem zwątpieniem jak fosą jak kwiat który trwożnie kuli płatki by nikt nie zobaczył w nim piękna przyszedłeś znikąd odważny wygadany szalony dzień po dniu kruszysz moje niewzruszone argumenty uporem słowo po słowie napełniasz nadzieją i wiarą czuję jak rozkwitam w cieple twoich ust i dłoni a brama mojego serca leciutko się uchyla i wiem że oblężenie będzie trwać aż wywieszę biały sztandar nad twierdzą a przez fosę przerzucę most zaufania z cyklu " Przebudzenie NOAME "