Samotna ławka w parku gdzieś na rozdrożu stoi jesienią zasypana liśćmi zimą białym puchem tak niedawno przysiadali się tylko nieliczni oczarowana słowami Niemena pytają o wolne miejsce a tego wciąż brak bo stała się niezwykła. *** Struny skrzypiec z utęsknieniem grają o rodzinnym domie ognisku w kominku drewnianym koniku by wtulić się wrażliwe uczucie wędrowało po dalekim świecie i choć on wspaniały tu jego miejsce gdzie muzyka tak bardzo sercu bliska. *** Odbili swą stopę na piaszczystej plaży mewy odlatują w nieznany daleki kraj mórz a mały człowiek patrząc w puszyste obłoki chmur podąża za ich śladem by spotkać Boga kiedyś swój własny zobaczyć wizerunek. *** Autor Damian Moszek