Przejdź do treści
Czytanie

Errare humanum est- mylić się jest rzeczą ludzką

Egzystencjalne
Chwyta mnie za spierzchnięte usta, bym mógł trafić w mej bogini gusta. Obejmuje wargi szatańską mową, daje upust bezmyślnym ,milczącym dotąd słowom. Wydobywa się dźwięk jak oddech głęboki. Muza wyciska z mych przemyśleń ostatnie soki. Spija je z kielicha goryczy, trzymając jedwabną dłonią myśli me na smyczy. Dokonuje się ucieleśnienie wszystkich ludzkich pragnień, po świecie dusz błądzących zbawień. Nie myślę już o żałobnych rapsodach, o wylewaniu żalu na kartkach, tak smutnych jak opłakiwanie wspomnień na poezji grobach. Jestem sam , struny przymarzają mi do palców. Zaczynam grać muzykę lekką jak płatki bławatka, lecz tak głośną, aby mogła usłyszeć ją poezji matka. Takt za taktem wydobywa się z otchłani piękna melodia. Wymykają się figlarne akordy, sławne stają się niczym świętych hordy. Każda z nut krzyczy: Errare humanum est! Nie chcę stąd uciekać ,nie chcę nigdzie biec. Więc raz jeszcze siadam pod sosną na mchu puszystym jak chmury. Staję się niezależny od mej muzy batuty. W końcu rzeka porywa mnie i rzuca w ujście rozczarowań, a smutek jak ocean tchnienie powoli odbiera. Każda z fal rozbija codzienności stosy knowań. Już, już, już... Czuję się bezpieczny. Mimowolnie podnoszę się i uświadamiam wszystkim zagubionym duszom : Mylić się jest rzeczą ludzką!
135 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.