wyszedł cień poróżniony twarzami nieodległych przedsionków pofałdowany jak głaz nieskończonych możliwości dryfujących na fali stylizowany wzorcem zebrane kamyki trzyma na smyczy kaganiec ciężkości niczym psa wiernym nazywa krzew wątpliwości szczypie godności pokrzywa szeregowiec bez lufy tylko okno duszne smarami na szybie wizytówka byle nie padało