wschodzisz widząc w moich oczach iskry płomyki figlarnie skaczące po siatkówce podsycane twoją ciekawością zmieniają się w pożar po którym możesz spodziewać się wszystkiego bo w nich jest niszczycielska siła a choć to płomienie uczuć zatapiasz się w fascynacji i szybko znikasz wtedy one staja się bardziej jak księżyc niby szary smutny lecz wciąż dobrze odbija światło