Na skraju miasta, stary dwór mchem porasta Straszy w nim pustka i samotność Choć kobiet tam wiele Pojawiają się w nocy jak księżyc I znikają gdy nastanie świt Straszy tam jęk tłuczonego szkła I pogrążona w bezsensie Nieubłagalnie uciekająca wskazówka zegara Smutnym lękiem napawa Brak zapachu domowego obiadu Większość stara się stąd uciec Choćby wyskoczyć oknem I połamać swoją wolność i beztroskę Tylko nieliczni nie lękają się Strasznego dworu samotnych kawalerów