Wśród tatrzańskich szczytów Dostrzegłem piękno Twego dzieła Z dala od zgiełku miasta i wyścigów Halny wiatr mi o Tobie śpiewał Górski szum strumieni Cichy świergot ptaków Co serce me odmienił I znów jestem na Twym szlaku Choć jest to wyboista droga I trzeba nieść swój krzyż Za Tobą znów podążam Kierując się na sam szczyt Grzeszną przeszłość pozostawiam w kotlinie Obmyty przez prysznic przebaczenia Skoczę w przepaść, lecz nie zginę Podążam za krzykiem sumienia Ci co Ciebie nie znaleźli Niech spojrzą w oczy matki Tam ślepi by dostrzegli Wzrok pełen miłości Twej i łaski