Gdy lipcowe słonko pięknie zaświeciło, Na urlop, wycieczkę wyjechać jest miło... Z grupą koleżanek pragnęłam wyruszyć Do włoskiej krainy, by się trochę wzruszyć. I wtedy to Zosia mnie o notki prosi... Choć me serce smutne, ja piszę dla Zosi. Zapewne jest wiele o Italii wierszy ten nie jest ostatni i wiem, że nie pierwszy. (Nie wielki jest przy tym kunszt jego autorki, nawet .......) Florencja się szczyci urodą, nauką, Skarbami złotników i Dantego sztuką. Rzym to miasto wieczne słynne zabytkami I Watykan piękny ze swymi skarbami. A największy skarb tam to Polaka serce... Kochające Kraków, górali i kierpce. Skromna, biała płyta i w krypcie mogiła, Cały świat tam płacze: Gdzie jesteś Wojtyła ? (On świat cały przecież na kolana rzucił, Wierni i niewierni pragną by powrócił). Czy papież Benedykt Polakom łzy otrze? Mario płaszczem otul, obroń Święty Piotrze! Czy znowu nad Polską chmury i spiekoty? Módlcie się za nami, my teraz sieroty... Byliśmy na szczycie co krwią polską spłynął, Od nas mak czerwony na Montecassino. Ileż to sztandarów z Polski wyszło wojska... Przy hufcach anielskich najliczniejsza Polska. (Dlaczego ze sobą walczą kraje bratnie? Dlaczego Polacy to mięso armatnie?) W Wenecji tramwajem wodnym płynęliśmy, Zabytki, kanały, mosty widzieliśmy. Plac Świętego Marka, wielki, okazały Oraz Pałac Dożów wytworny, wspaniały. Lecz chociaż Wenecja urodą zachwyca Wymaga remontu każda kamienica. Z słonecznej Italii dziś piosenki nucę... I myślę, że kiedyś jeszcze tam powrócę. lipiec 2006