„ W CHOROBIE” W chorobie niczym madejowe staje się szpitalne łoże które przykuwa zbolałe ciało czekające by przestać bolało Nadzieją naszą lekarska dłoń Co w serce ukojenie z nadzieją Przybliża w każdy wstający dzień Choć wraz ze świtem witany łzą Maleńka kropelka wypływa nieproszona Wzruszenie jednak łagodzi ból wyciśniona Łza goni łzę lecz daje ukojenie Mimo że to nie jej ból studzi emocje podając dłoń Bezbronna istota w szpitalnej pościeli Swym szklanym wzrokiem beznadziei Wodzi po niewidzianym suficie Przeżywając katusze z obawy o swoje życie. Autor: Edward Zabrzeski