To uczucie które umysł zajmuje niezwłocznie, Niezbadany bezmiar porywa i głosi. Gdy niemożność zmiany wewnątrz ciągle rośnie, A najmniejszy płatek za szyję unosi. Trzymasz w sobie teraz ten dobyty kamień, Który nim utoniesz weźmie twoją wolę. Masz wystarczająco siły ale dalej, Brniesz w tą myśl że w końcu będzie twoja kolej. Mógłbyś wszystko zmienić zabrać mnie ze sobą, Lecz twe oczy ranią, kładą deszcz tuż obok. Wydobędziesz kiedyś z swego oka drzazgę, Ale nim to zrobisz ja zniknę na zawsze. EmillyLilith Sesja nr.1