jak tafla lodu nieruchome ciemnieje pożegnalnym śpiewem ptaków onieśmielone tylko biel głogu oświetla werandę przed domem gałązki obsypane kwiatami przytuliły zapomniałam o przykrości bardziej cicha już nie słucham delikatność wypełnia oczy bielą zaczarowała Ewa Hulak Radziej