drzewa białym ciężarem się pokłoniły zamarły w ciszę powlekły się jasnością przyległy do ziemi słońce utkwiło jak w sieci przesiewając promienie przez gałązki oblepione chciała bym zatrzymać obraz pyłem białym oprószony leżeć w lekkim puchu miłością czystą otulona pobielona jasnością od drzew zachwycona spełnionym snem