w teatrze życia słucham głośnych oklasków kłaniam się nisko wzruszona gubię łzy nie zawsze tak było niespokojna o jutro tęsknię za zapachami dzieciństwa pocałunkami moich wróżek twoim uśmiechem mamo w moim teatrze powoli gasną światła nie zawsze oklaski były też gwizdy nie było widzów pustka nie pomagała zmienić treści spragnione serce ofiarowałam dzieciom i wnukom weszłam na scenę odmieniona bogatsza jeszcze stoję w świetle reflektorów w teatrze życia spektakl trwa Ewa Hulak Radziej 2 08 2019