Serce

Wbił, i nie poczułaś.

Szkielet chciał tworzyć

W mięśniu bez szkieletu.

Nie z tytanu,

Ale ze szkła.



Wbił, i nie poczułaś.

Bo wbita była dobrze.

Tam, gdzie znieczulenie.

Nie tytan,

Ale kryształowe szkło.



Wbił, i nie poczułaś.

Znieczulenie działało.

Kolejna wbita dobrze,

Jednak nadal ich mało.



Wbił kolejne, i nie poczułaś,

Chociaż teraz wiele.

Zrobił śliczny szkielet

W mięśniu bez szkieletu.



Uderzył i poczułaś,

Bo bez znieczulenia.

I roztrzaskał szkielet

Ze szklanych igiełek

W mięśniu bez szkieletu.