Zatacza smętne koła smutną, żałobną pieśnią, wbijając gwoździe w trumnę, choć nawet drzewa nie ściął. Oddechem krew zamraża i sercu bić zabrania. Powoli wiezie w nicość, na lodowatych saniach. Ominąć wzrok złowrogi co wbija się jak sztylet, nie sposób, choć on jeden to duchów złych w nim wiele. Niełatwo dostrzec światło, gdy w oczy ciemność patrzy, lecz w duszy iskra płonie i będzie w niej na zawsze.