Carpe diem krzyknięto z tłumu trzask kości spalił kartki kalendarza w błogości upadku rozluźniłem zmysły poczułem chłód jaki się nie zdarza. Gdyby zagłębić się istnienia ramy i rzucić siebie wprost psom na pożarcie wiatr kartki żywych smagałby niedbale mój rozdział pozostawiłby otwarcie. Bo tu i teraz! bo serca biciem! w szarym szeregu płonących ogniem by wykorzystać każde zegara tykanie w treści nie formie iść im na spotkanie. Wygłosić każdą zwrotkę żeby nie żałować z każdym dniem niebo oczami całować przejść do refrenu trzymając płatki wspomnień co było ważne, całą prawdę o mnie.