Wiersz z konkursu poetyckiego "Spojrzenie". Krzesło Zamykam się w pokoju złudzeń, wołają mnie futurystyczne obrazy świadomości. Samotnik leżący na podłodze z kart, lewitujący często pod sufitem. Mury grają szarością na instrumentach realizmu. W pogoni za kolorem zawstydziłem Ciebie ciężar współczesności łamiący teraźniejszość, nogi mego krzesła.