Przejdź do treści
Czytanie

Krzesło

O życiu
Wiersz z konkursu poetyckiego "Spojrzenie". Krzesło Zamykam się w pokoju złudzeń, wołają mnie futurystyczne obrazy świadomości. Samotnik leżący na podłodze z kart, lewitujący często pod sufitem. Mury grają szarością na instrumentach realizmu. W pogoni za kolorem zawstydziłem Ciebie ciężar współczesności łamiący teraźniejszość, nogi mego krzesła.
104 wyświetlenia

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.