Umilam sobie czas patrząc przez szybę autobusu jednego z licznych w tym mieście mijam drzewa, ludzi, budynki. Zegar tyka lecz ja nadal ten sam. Szukam w zwierciadle duszy metafor wierząc, że kiedyś otworzą się drzwi ktoś spojrzy ciepłym wzrokiem i wskaże mój przystanek.