Bywasz osaczony sklepieniem niebios, skrępowany ciasnotą dusz, poprzeplatany jak warkocz chłodno-ciepłymi pasemkami chwil. Skupiasz się na jednym odbiciu w lustrze, by nie zwariować. Podajesz mu rękę przechodząc na drugą stronę. Uciekasz w azymut nieznany, odległy cieniom chmur, daleki szlakom codzienności.