Poprzez próżne dni bezbronnie zapomniane schowałem jak wstydliwe dziecko niepewność. Skradłem nierealne sny formy własnej mennicy stając się rzeczą. Gdy Ty obrastałaś w kurz codzienność bawiła progi, brnąłem więc bezwiednie. Wzorowo szyłem kaftan byłem narratorem. Zaiste, żal słonecznych mil owych cennych chwil niezasłanych rozkoszą. Podniebnych gier, percepcji danych w postaci perspektywy i wyboru zbyt łatwo minionych.