Czekałem w burzy zmysłów popiołem sypiąc myśli bursztynem w oczy wiało popadłem w obraz fikcji. Rozwiane długie drogi napuchły gwiezdnym pyłem znów serce mi zabiło w marzeniach słodko skryłem. Naplotły się wspomnienia wzburzyły wody czasu jak życie się odmienia gdy nie ma piekna lasów. Jęknąłem w duchu skrycie w dłoniach ukryłem smutek zabrzmiało w uszach wycie więc powiem bez ogródek. Zabrakło mi płomienia ja niby hart na smyczy gnieżdzą się ogniem rządze a dusza z płaczem krzyczy.