Zawiedli ludziska wężowe głowy zabrzmiały dzwony powiodły i dziatwy zawżdy rzekł człowiek jakże zacnie młody, że burza przyjdzie nim kur dzień nadni ktokolwiek będziesz i jak zwać Cię sposobią spójrz na korzenie historii płowych nadchodzi chwila z czasów zawiłych kiedy ożenek kołczan swój stroi sukien nagonka i koń chyżo cwałuje skrypt jak do boju jak i weselny muzykant goni dźwięki tej mantry goście przybrali zadumę tej pętli po pocałunkach liter już letnich wiosennie zimą jesień przeplatają jedziesz i widzisz gdzie Ci pościelą w roku się rodzisz i dom swój stawiasz. "życie jest jak rok,. funkcjonujesz jak należy lecz nie wiesz ile żywotów jeszcze przed Tobą..."