Widziałem potopy wyobrażeń zlały się jak biel i czerń starych murów gasiłem je chęcią bycia wiecznością nieposkromiony krytyk tykających wskazówek za mało by żyć i się zestarzeć za dużo by nie popaść w wszechobecny kicz populistycznej szarografii zmęczony kilometrowymi pokładami samotności zamyślam się stojąc na przystani ludnych czasów tyle snów, które nie wyszły z szuflady wizji schowanych pod powieką tak mało się spełniło