Jak młody listek zerwany przez nieznany wiatr,błądzi w nieznane,w nieznany świat. Z hartem ducha i z sercem na wierchu,mknie wciąż przed siebie od świtu do zmierzchu. Wiatr wciąż każę iść dalej,nie patrzeć za siebie i brnąć wciąż wytrwale,tylko czas co przekorny przemija na stałe. Życie choć choć piękne i daje nadzieje, lecz drogi ma kręte i trwa tak nie wiele. Przede mną kres...podpowiedz serce co za nim jest? Może szybciej dosięgne gwiazd. Niebo jest przecież tak nisko Tak! Przebije chmury,zdobęde wszystko!!!