Sama nie wiem jak to się stało że w biegu życia... zapomniałam o sobie a szczególnie o tobie ...Myślałam... że jesteś niezniszczalne i starczysz mi do końca istnienia aż tu nagle się okazało że mnie jest niewielka odrobina a ciebie w ogóle już nie ma ...Powróć... jeszcze na jakąś chwilę bym mogła się radować życia wodą błękitem nieba i złotym słońcem śpiewem ptaków i zapachem lasu oraz zatańczyć walca z tobą ~ nacieszyć się dziećmi i wnuczętami z serca serdecznymi przyjaciółmi chadzać po szmaragdowej łące nadziei z tęczowo mieniącymi kwiatami pośród kropel deszczu z mocy natury ...Proszę pozwól... Ja przyrzekam ~ nie zapomnę o Tobie Napisany dnia, niedziela 03 czerwca 2018 roku, godzina 15:19