~czarna tynktura~

czy to o nim szepczą głosy
roniąc po słowie łzy

jak atrament czarna tynktura
kapie na minione dni

prawią o nocach spędzonych
we dwoje śród mgieł

o majowym ciepłym poranku
kiedy odchodził sen

niech mówią jak on w upojną dobę
co wymówił tylko raz

odjął od ust pocałunek i z miarowym
oddechem zgasł

niech powiedzą z powieką przymkniętą
odchodząc w dal

jakże tęsknota uwiera i jaką pustkę
los w zamian dał

pierwszy liść opadł czerwony lecz
jeszcze nie stlały

ziemia zaś pachnie powłoką jesienną
słoty ją tak ubrały

a on jako żyw w marzeniach stoi
tylko odejść nie chce

szepcze do niej szepcze cicho
o jej letniej sukience

wiatr wtem porwie te słowa
ku górze

bo tylko w niebiosach dusza zrozumie
drugą duszę

a oni odziani w spojrzenia tęskne
marne zamglone

czują tym więcej splatając ze sobą
zziębnięte dłonie

wnet ustał chłód a on zanika
jakby zmazany

dłoń już dłoni nie dotyka lecz
uczucia zostały

martwe pamięci obrazy co lekko
uchodzą i więdną

lecz w sercu co rytm ciągle myli
zawsze zaś żywe będą...