czy to o nim szepczą głosy roniąc po słowie łzy jak atrament czarna tynktura kapie na minione dni prawią o nocach spędzonych we dwoje śród mgieł o majowym ciepłym poranku kiedy odchodził sen niech mówią jak on w upojną dobę co wymówił tylko raz odjął od ust pocałunek i z miarowym oddechem zgasł niech powiedzą z powieką przymkniętą odchodząc w dal jakże tęsknota uwiera i jaką pustkę los w zamian dał pierwszy liść opadł czerwony lecz jeszcze nie stlały ziemia zaś pachnie powłoką jesienną słoty ją tak ubrały a on jako żyw w marzeniach stoi tylko odejść nie chce szepcze do niej szepcze cicho o jej letniej sukience wiatr wtem porwie te słowa ku górze bo tylko w niebiosach dusza zrozumie drugą duszę a oni odziani w spojrzenia tęskne marne zamglone czują tym więcej splatając ze sobą zziębnięte dłonie wnet ustał chłód a on zanika jakby zmazany dłoń już dłoni nie dotyka lecz uczucia zostały martwe pamięci obrazy co lekko uchodzą i więdną lecz w sercu co rytm ciągle myli zawsze zaś żywe będą...