ileż łatwiej pytać noc czemu w czerń się obleka suknem tkanym w srebro jak prześwitu rozeta ileż łatwiej zmiąć słów w ustach nie gorliwych co wpierw ważą słowa niczym szeptane modlitwy łatwo patrzeć w oczy przyczyny nie szukając lub zerknąć i zatracić nic w zamian nie dostając jakby tysiąc spojrzeń w jedno złączyć rwące poczuć jak rozpala poddać się bezwolnie czekać iskry nadaremno tylko sobie znanej a otrzymać nic ponadto jak skinienie słabe z siłą równą sztormu oblać się szkarłatem pić.. zapomnieć i szafować być upadłym, zwiędłym zatem...