W wazonie białym piękny kwiat
Zapach róży roznosi wiatr,
Lecz nie cieszy się wcale on
Jest on samotny jak kościelny dzwon.

Nie cieszy go urok
Nie cieszy go wdzięk.
Bo jest on samotny
Jak biały dzień.

Wazon ma piękny
Źródlana woda w nim
Lecz nadal tylko
Smutek rządzi nim.

Opuścił kwiat głowę
I puścił łzę.
Co stało się dalej
Tylko wiatr wie.

Ostatni go widział
I poniósł w dal.
Pamiątkę o kwiatu
Jego smutek i żal.